Z ogromną radością i poczuciem ulgi chcemy podzielić się historią kolejnej udanej akcji poszukiwawczej. Tym razem chodzi o wyjątkową sunię, która uciekła z domu tymczasowego w Opolu, zlokalizowanego w rejonie zakładów przemysłowych – cementowni i elektrowni.
Jej historia od początku była trudna i pełna emocji, ponieważ trafiła pod naszą opiekę po interwencyjnym odebraniu z miejsca, gdzie doświadczała przemocy. Już wtedy wiedzieliśmy, że potrzebuje czasu, spokoju i ogromu cierpliwości, aby ponownie zaufać człowiekowi.
Kiedy sunia zdołała wydostać się z zabezpieczonego domu tymczasowego, zaczęła poruszać się po wyjątkowo wymagającym terenie. Gęsta infrastruktura przemysłowa, hałasy i rozległe przestrzenie sprawiły, że jej odnalezienie stanowiło ogromne wyzwanie. Dodatkowo jej lękliwość, wynikająca z wcześniejszych traum, oraz szybkie przemieszczanie się sprawiły, że każdy ślad był na wagę złota.
Pierwszy przełom nastąpił około godziny 14:00, kiedy jedna z osób zaangażowanych w poszukiwania zdołała nawiązać z nią kontakt wzrokowy. Choć była to chwila ulotna, dała nam nadzieję i wskazała kierunek dalszych działań. Niestety, strach suni był tak ogromny, że każde, nawet ostrożne, zbliżenie kończyło się natychmiastową ucieczką.
Kluczowe okazało się wykorzystanie obserwacji z powietrza, dzięki którym mogliśmy monitorować jej ruchy bez zakłócania jej spokoju. Ta metoda pozwoliła nam nie tylko utrzymać ją w zasięgu wzroku, ale również zaplanować działania w taki sposób, aby nie spłoszyć jej po raz kolejny.
Wreszcie, dzięki koordynacji, determinacji i współpracy wielu wspaniałych osób, udało się bezpiecznie złapać naszą uciekinierkę. Sunia trafiła do bezpiecznego miejsca, gdzie jest otoczona troską, spokojem i wsparciem, którego tak bardzo potrzebuje po swoich trudnych przejściach. Już teraz widzimy, że powoli zaczyna się wyciszać, a każdy dzień przynosi drobne postępy w budowaniu jej poczucia bezpieczeństwa.
Z całego serca dziękujemy wszystkim, którzy zaangażowali się w tę akcję – wolontariuszom, sąsiadom oraz osobom, które wspierały nas na miejscu swoją obecnością, spostrzegawczością i dobrym słowem. Szczególne podziękowania kierujemy do Pań: Elizy, Kasi, Asi i Oli – Wasza współpraca, szybkie reakcje i ogromne zaangażowanie były kluczowe w doprowadzeniu tej historii do szczęśliwego zakończenia.
Dziękujemy za wsparcie i serca otwarte na pomoc zwierzętom w potrzebie. To właśnie dzięki takim ludziom możliwe są historie takie jak ta.
